خاطرات من وعشقم

روزا پشت سرهم سپری میشد ومنم منتظربودم که مهسام بتونه بره دانشگاه آخه به گفته ی خخانوم جونم اینطوری بیشتر میشد باهم درارتباط باشیم وباهم حرف بزنیم،یا میشه گف که با دانشگاه رفتن همسرم مهسای من مستقل تر میشد وبیشتر بهم زنگ میزد واس میداد گذشت وگذشت تاعشق من رف به شهری که قراربود دانشگاه اونجا به تحصیل بپردازه هردومون از این موضوع کاملا خوشحال و خرسند بودیم وهی وقت وبی وقت بهم زنگ میزدیم،اس میدادیم واز حال همدیگه جویا میشدیم میگفتیم ومیخندیدیم،عشقم از خوب بودن و حال وهوای دانشگاهش بهم میگف ومیشد احساس رضایت رو دروجود همسرم ببینم وحس کنم به خاطرهمین منم وقتی مهسامو خوشحال میدیدم شاد میشدم ولی این روزای خوب طول زیادی نکشید نمیدونم این احساس منه یا دست سرنوشته که مارو تو این وضعیت قرار داده ه...

خیال میکردم که دیگه سختیامون به پایان رسیده خیال میکردم که دیگه همش پیشم میمونه ودیگه چیزی نمیتونه مارو ازهم دیگه جدا کنه همش پیش خودم فک میکردم که دیگه نمیذارم مهسام ازم دورباشه آخه تا اونجایی که یادمون میاد همش ازهمدیگه بنا به دلایلی دور افتادیم از گرفتن گوشیش توسط باباش وارومیه رفتن من وسرباز شدنم گرفته تا الان که عشق یکی یدونم دانشگاهه خدایا فک نمیکنی این همه که از هم دور بودیم بسمون باشه؟ خدای خوبم این همه دلتنگی ودربه دری کافی نیس؟ عوض اینکه بعد این همه سال بهم نزدیک بشیم داریم دورتر میشیم دوری عاطفی نه ها دوری جغرافیایی به مهساییم قول دادم ...